Vliegen en andere vogels

De gedichten in Vliegen en andere vogels zitten tjokvol onverwachte wendingen, bizarre personages en verfrissende beelden. Maar bovenal spreekt uit de poëzie van Bianca Boer een enorme compassie voor mensen en dieren, allebei eigenaardige wezens die een beetje door het leven scharrelen en over wie je je kunt blijven verbazen.

Recensies

Literair Nederland

Albert Hogeweij: ‘Als lezer stuit je in haar bundel veelvuldig op speelse invallen, zoals: ‘knalgroen is een groen woord / gek genoeg want het woord groen / is grijs zoals rood blauw is.’ Of in een strofe van een gedicht dat verslag doet van een telefoongesprek: ‘we gaan elkaar binnenkort weer zien / voor die tijd denk ik niet aan de naakte vrouw / die op handen en knieën door het gras kruipt / of andere zaken die hun weerga niet kennen’. Die bevallen mij goed. Het zijn even zovele plaagstootjes tegen de braafheid van de verstaanbaarheid.’

Lees de hele recensie op Literair Nederland.

Meander

Iedere dichter heeft zijn eigen omgang met de taal. Zijn eigen trukendoos om een glimpje van het grote reservoir van zijn onderbewuste bewust te maken, zouden we misschien ook kunnen zeggen. Bij Bianca Boer is dat al te merken in de titel van haar poëziedebuut: Vliegen en andere vogels.

Deze poëzie maakt trouwens over het geheel genomen een speelse indruk. En dat bevalt me. Dat helpt als ik nu voor het laatst iets voor het eerst wil doen en houdt me als lezer fris. En wat misschien nog meer is: het geeft niet alleen een kans om het hart te luchten, maar ook het hoofd.

Lees de hele recensie op Meander.

Tzum

Jurre van den Berg: ‘Boers poëzie onthult iets van haar proza-origine. De heldere, anekdotische gedichten zijn opgebouwd uit doorlopende zinnen in eenvoudige taal. […] Neem het openingsgedicht […] er ontvouwt zich in eerste instantie een mysterieuze nieuwe wereld als een stratenplan, waar opeens in de derde strofe iets wonderlijks wordt meegedeeld: “die dag lukte het weer niet om met verkleinwoorden de wereld te dwingen”. Hier is dus meer aan de hand dan droomachtige op hol geslagen fantasie. Waartoe moet de wereld gedwongen worden? Waarom zijn daar verkleinwoordjes voor nodig, om de getemde dingen zalvend toe te spreken?’

Lees de hele recensie op Tzum.

De Poëziekrant

‘Veel gedichten in Vliegen en andere vogels roepen een vreemde droomwereld op die balanceert tussen sprookjesachtig en angstaanjagend. […] Bianca Boers toon is sec, mede door de sobere, om niet te zeggen schrale, taal.’

Passionate Magazine

[…] de taal [is] helder, simpel en doeltreffend zonder onnodige ingewikkelde zinsconstructies of rijmelarij. Het eenvoudige taalgebruik past goed bij de beelden die de schrijver probeert op te roepen en versterkt deze zelfs. Daarnaast maakt Boer gebruik van een originele, associatieve beeldspraak die ervoor zorgt dat de gedichten nooit clichematig zijn, ondanks de zonnige middagen en spelende kinderen.

De hele recensie lees je in het juli/augustus 2010 nummer van Passionate Magazine.