Vaste Grond

Vaste grond werd genomineerd voor de Mr. J.C. Bloem-Poëzieprijs en is in het Duits vertaald.

Hoe is het om naast iemand te staan die zichzelf verliest, en daarmee een verhaal waar jij deel van uitmaakt? In de gedichten in Vaste grond geeft het lyrisch ik haar dementerende moeder haar verhaal terug. De bundel is een plattegrond vol routes naar wat overblijft als de grond langzaam verschuift. In hartveroverende, soms schrijnende poëzie onderzoekt Boer de veranderende rollen in het leven: een dochter, een moeder, een vrouw, een schrijver, een kunstenaar.

Recensies

Poëziekrant

‘De bundel, die uit vier afdelingen van telkens negen strofische gedichten is opgebouwd, bestaat uit rijmloze verzen van ongelijke lengte. Hoe weinig vormvast de gedichten ook ogen, bij nadere lezing blijken ze een doordachte structuur te vertonen. Zo begint het apocalyptische openingsgedicht ‘Hedera, wisteria’, waarin sprake is van ‘het eind van onze beschaving’, met een intentieverklaring: ‘ik probeer te blijven ademen’. In de slotstrofe keert die gedachte vervagend terug als ‘aan het eind van de wereld […] / ben ik alleen en zal ik proberen’. Repetitieve of parallelle patronen schragen heel wat gedichten en maken ze cirkelvormig.’

Meander

Vaste grond is gezien de thematiek die Bianca Boer op talloze verschillende wijzen uitwerkt in haar gedichten het lezen waard, ook al zijn ze traditioneel van vorm. […] in het algemeen is de inhoud van Vaste grond markant te noemen. De directe beschrijvingen van de waarnemingen transformeren geregeld tot een opvallende metafoor, ook als ze doodgewone, alledaagse zaken behelzen die met eenvoudig woordgebruik gepresenteerd worden. Ook die poëzie bestaat en ‘nog altijd zien andere mensen dat’.

Juryrapport Mr. J.C. Bloem-Poëzieprijs

’Vaste grond van Bianca Boer (1976) probeert voorzichtig bij elkaar te houden wat al meer en meer loslaat, probeert continuïteit te bieden waar verlies dreigt, geruststelling waar desoriëntatie beangstigt. In deze bundel is het lyrisch ik een moeder, en een dochter – die voor háár moeder, die dementeert, zorgt. Als alles begint te verschuiven, is er vaste grond nodig, íéts dat betrouwbaar is, onverzettelijk. Een dochter die de muren laat staan.

Eenvoudige, dagelijkse gedichten lijken het, maar met telkens een verrassende uitwerking. Vaste grond is een evenwichtige bundel, met een sterke thematisch eenheid: de moeder-dochterrelatie, naar ‘boven’ en naar ‘onder’. Het taalgebruik van Bianca Boer is afgewogen en precies. ‘blijf jij alsjeblieft / nog even overeind / zeg me wat ik moet doen / zeg me wanneer ik je mag aanraken’.’