Troost en de geur van koffie

Troost en de geur van koffie werd genomineerd voor:
• Beste Rotterdamse boek 2007
• Selexyz Debuutprijs 2008

Sla Troost en de geur van koffie open en je staat midden in Stittum. Tegenover je de kerk waar Wilhelmina de Ruiter breekt met kerkkoor In Excelsis Deo.

Verderop de koekjesfabriek waar Gerda haar nieuwe collega Linda als een varken van de vloer laat eten. Naast het kerkhof de eenzame Sterre, in een schuchtere omhelzing met een nieuwkomer uit de stad.

Vol mededogen brengt Bianca Boer de mensen in en om het dorp Stittum tot leven. Dankzij een uitzonderlijke verbeeldingskracht maakt zij hun soms bizarre en altijd ontroerende zoektocht naar een beetje troost bijna lijfelijk voelbaar.

Pers over Troost en de geur van koffie

Volkskrant

‘Boer schrijft sober, weloverwogen en met onderkoelde humor. Grote gevolens hebben genoeg aan weinig woorden. En ook het lanschapt behoeft niet meer dan een pennestreek: "het was oud en klaar". Troost en de geur van koffie is een bundel die stevig met de voeten in de klei staat.’

NRC

'Boer heeft de neiging om veel uit te leggen maar met de portrettering van haar eenzame hoofdpersonen is weinig mis. Hier en daar keren dorpsbewoners uit het ene verhaal terug in het andere, waardoor Troost en de geur van koffie ook veel weg heeft van het portret van een gemeenschap. En die gemeenschap - dat is de hel.’
[…]
‘Uit die verhalen spreekt een donker wereldbeeld. Dat geeft het debut van Boer een lading die het doet uitstijgen boven de meeste andere debuten.’

Dagblad van het Noorden

‘Dat in ‘de provincie’ behalve veel sociale controle, ook leed en eenzaamheid voorkomt, is geen verrassend gegeven. Wat wel verrassend is, is dat het deze schrijfster lukt de clichés over het platteland weer op te frissen. Boer doet dat met ogenschijnlijk gemak door bijzondere perspectieven en verrassende decors te kiezen.’

Juryrapport selexyz Debuutprijs 2008

Met haar bundel Troost en de geur van koffie maakt Bianca Boer een riante entree in de Nederlandse literatuur. De verhalen vormen een afwisselend geheel en zitten tjokvol onverwachte wendingen. Haar personages weet Boer ragfijn uit te tekenen. Er sluimert iets van onheil in de verhalen, een sensatie die nog wordt versterkt door de beeldende beschrijvingen en wisselende vertelperspectieven. Dat resulteert in een sfeervol en intrigerend boek waarin voortdurend raadsels worden opgeworpen. De auteur valt op door haar gedetailleerde, subtiele manier van vertellen. De sfeer van onbestemde tristesse en vervreemding wordt op een doordachte manier volgehouden. Op het juiste moment zijn de verhalen dromerig, maar soms ook geestig en bovenal origineel. Deze schrijfster is bekommerd om de weergave van échte mensen, verloren in hun omgeving, vaak ronddobberend in een gesloten gemeenschap die hen meer dan eens buitensluit.