Hoe is het om naast iemand te staan die zichzelf verliest, en daarmee een verhaal waar jij deel van uitmaakt? In de gedichten in Vaste grond geeft het lyrisch ik haar dementerende moeder haar verhaal terug. De bundel is een plattegrond vol routes naar wat overblijft als de grond langzaam verschuift. In hartveroverende, soms schrijnende poëzie onderzoekt Boer de veranderende rollen in het leven: een dochter, een moeder, een vrouw, een schrijver, een kunstenaar.
Zonder vader en moeder groeide Judith op bij haar oma, een Auschwitz-overlever die dementeert en steeds meer leeft in haar traumatische verleden. Om dichter bij haar oma te komen en haar verleden te begrijpen, gaat Judith als edelfigurant spelen in een film over de Tweede Wereldoorlog. Maar kan fictie de brug tussen de generaties en tussen slachtoffer en buitenstaander, wel slaan?
In deze ingenieuze en ontroerende debuutroman over trauma’s en familiebanden richt Judith zich rechtstreeks tot haar oma. Ze vertelt over de dagen op de filmset, maar ook over oma’s jeugd en geschiedenis en geeft haar als het ware haar eigen verhaal terug.
De gedichten in Vliegen en andere vogels zitten tjokvol onverwachte wendingen, bizarre personages en verfrissende beelden. Maar bovenal spreekt uit de poëzie van Bianca Boer een enorme compassie voor mensen en dieren, allebei eigenaardige wezens die een beetje door het leven scharrelen en over wie je je kunt blijven verbazen.
Sla Troost en de geur van koffie open en je staat midden in Stittum. Tegenover je de kerk waar Wilhelmina de Ruiter breekt met kerkkoor In Excelsis Deo.
Verderop de koekjesfabriek waar Gerda haar nieuwe collega Linda als een varken van de vloer laat eten. Naast het kerkhof de eenzame Sterre, in een schuchtere omhelzing met een
nieuwkomer uit de stad.
Vol mededogen brengt Bianca Boer de mensen in en om het dorp Stittum tot leven. Dankzij een uitzonderlijke verbeeldingskracht maakt zij hun soms bizarre en altijd ontroerende zoektocht naar een beetje troost bijna lijfelijk voelbaar.
